پژواک

درد من تنهایی نیست

بلکه مرگ ملتی است که گدایی را قناعت

بی عرضگی را صبر

و با تبسمی بر لب، این حماقت را حکمت خداوندی میدانند. (گاندی)

 امروز یه نوشته دیدم که : چهار چیز است که قابل بازیابی نیست سنگ پس از پرتاب شدن(اینکه بهونست )، سخن پس از گفته شدن، فرصت پس از از دست رفتن، و زمان پس از سپری شدن.

و با خودم فکر کردم :

چقدر واسه ی همه ما اتفاق افتاده که حرفی بزنیم و از گفتنش پشیمون بشیم و چقدر واسمون اتفاق افتاده که حرفی رو نزنیم و از نگفتنش پشیمون بشیم و چقدر شده که فرصتامون رو واسه پشیمونیامون از دست بدیم و حسرت بخوریم و از دور و برمون غافل بشیم.

ای دریغا همه عمر پی تو گشتم

همه جا قصد تو کردم

همه را قصد تو دیدم

چه دعایی کنم بهتر از این:

پروردگارا!
به من آرامش ده!
تا بپذیرم آنچه راکه نمی توانم تغییر دهم!
دلیری ده!
تا تغییر دهم آنچه را که می توانم تغییر دهم!
بینش ده!
تا تفاوت این دو را بدانم!
مرا فهم ده!
تا متوقع نباشم دنیا و مردم آن مطابق میل من رفتار کنند!

جبران خلیل جبران

سلام

این پژواک صدای منه وقتی که پر از انرژی هستم و فریاد می زنم و می خوام صدام بره و بره و پر از بودن بشه و برسه به همه جا، اون وقت این منم که همون جا وایسادم و گوشم پر از جواب میشه، حتی اگه واسه همیشه اون صدای من باشه!

چون می خوام یاد بگیرم که فقط "خودمم" و من همیشه پاسخ صدای خودمو می شنوم.

چون می خوام تمرین کنم قبول کردن صداهارو.

چون می خوام پژواکم رو زیبا بسازم.

چون می خوام بشنوم، زندگی کنم.